چرا بیماری اعتیادلاعلاج است

بنظرمیرسدیک خلاء روحی در درون مان باقی میماند که برای پر کردن آن همیشه بدنبال چیزی میگردیم اینکه این حفره چگونه بوجود آمده و چگونه بوجود آمده مربوط به دوران کودکی است زمانی که قادر به حمایت و حفاظت از خود نبوده ایم آنطور که لازم بوده مورد توجه پدرو مادر قرار نگرفته ایم و عشق کافی بدست نیاورده ایم به همین سبب همواره بدنبال آن میگردیم در روابط نیز بدنبال آن کمبود میگردیم آنچه مسلم است هیچ عشقی نخواهد توانست جایگزین آن نیاز کودکی ما باشد زیرا ما ترسیده بودیم و هیچ کس بجز والدینمان نمیتوانستند آن احساس امنیت و دوست داشتنی بودنمان را به ما بدهند بعدها هم آن خلأ همیشگی شد با هرچه که پرش کردیم عادات خوب و یا بد برای مدتی صورت مسئله پاک شد اما بمجرد فرصت دوباره رخ گشود این حفره بشکل نواقص اخلاقی و رفتارها و عادات خودمحورانه بروز و ظهور میکند و باعث آشفتگی عدم ثبات عاطفی و احساسیمان میگردد ما از روی کلافگی به رفتارهای اعتیادیمان رجوع میکنیم و مجددا در دام این رفتارها گرفتار میشویم چون این حفره دائمی است ما باید با روشهای روحانی همیشه در صف مقدم معنویات فعال باشیم ودرمسیر روحانی مان متوقف نباشیم اگر با پول روابط شهرت و هرچیز مادی دیگری این حفره را پرکرده اید مراقب باشید زیرا این خلأ روحانیست و فقط و فقط با اصول روحانی و خداوندی که درک میکنید قابل پرشدن است چیزهای دیگر تنها توهم و سرابی بیش نیستند و در دراز مدت درد و رنج بیشتری بذایمان باقی خواهند گذاشت. باسپاس

بیماری و بهبودی...